Strona główna / nr 4 (10) - JESIEŃ 2006 / JASKINIA RAJ
    
NUMERY ARCHIWALNE
KONTAKT
GALERIA - ZDJĘCIA
WADOWICE
TATRY
GÓRY ŚWIĘTOKRZYSKIE
BESKIDY - JAN PAWEŁ II
BABIA GÓRA
GÓRY WYSOKIE
ROŚLINY I ZWIERZĘTA
LINKI
PROPOZYCJE WYCIECZEK
Noclegi Hotele
Wydawnictwa turystyczne
Samorząd Przewodników
polski
JASKINIA RAJ - GORY SWIETOKRZYSKIE

[ Jaskinia Raj zdjęcia galeria 1 ] [ Jaskinia Raj zdjęcia galeria 2 ]

Pierwsza bezpieczna kryjówka
Pierwsza galeria sztuki
Pierwsza świątynia
Ostatnie miejsce nietknięte ludzką stopą
Cisza, ciemność, tajemnica – jaskinia

    Jedną z nich, ukrytą w niewielkim wzgórzu Malik, nazwano Rajem, by dać wyraz niespotykanemu pięknu, które odkrywcy zobaczyli. Raj to perła wśród polskich jaskiń, miejsce ciągle rzucające wyzwanie kolejnym pokoleniom naukowców. 
Jej krasowy świat powstał w wapieniach, skałach podatnych na rozpuszczanie. Powoli, przez miliony lat wody atmosferyczne zakwaszone dwutlenkiem węgla, przedostawały się w głąb wzgórza, rzeźbiąc jednopoziomowy system korytarzy i komór o łącznej długości 240 m.
    Jednocześnie woda nanosiła z zewnątrz drobne cząsteczki gleby, które wypełniały razem z wapiennym gruzem - nagromadzonym wskutek mechanicznego wietrzenia ścian i stropu jaskini - podziemną przestrzeń, tworząc przyrodniczy zapis historii – namulisko. Badając jego zawartość możemy cofnąć się w czasy ostatniej epoki lodowcowej.
    W surowym, zimnym klimacie jaskinia dawała schronienie licznym zwierzętom: niedźwiedziom jaskiniowym, hienom, wilkom i polarnym lisom. W tundrze porastającej okolicę pasły się stada mamutów, reniferów, dzikich koni. Bogate tereny łowieckie zwabiły pierwotnych myśliwych a jaskinia dwukrotnie stała się ich kryjówką. Obozowali w pobliżu wejścia do jaskini i w Komorze Wstępnej. Świadczą o tym znalezione w osadach krzemienne narzędzia: zgrzebła, rylce, drapacze, a także liczne szczątki upolowanych plejstoceńskich zwierząt. Analiza znaleziska pozwoliła zidentyfikować prehistorycznych łowców. Byli to neandertalczycy, a ich obozowisko jest jednym z najdalej na północ wysuniętych stanowisk paleolitycznych kultury mustierskiej w Europie.
    Gdy warunki klimatyczne pogorszyły się i do jaskini wtargnęła woda z pobliskiej rzeki, naturalne wejście – zamulone osadami i przysypane skalnym rumoszem – stało się niedostępne. Jaskinia straciła mieszkańców, ale nie przestała „żyć”. Dopiero wtedy w wyniku wytrącania węglanu wapnia z wód przesączających się przez strop zaczęła powstawać szata naciekowa zdobiąca dziś wnętrze jaskini.
    Współczesna historia jaskini datuje się od jej odkrycia we wrześniu 1964 r.
Ze względu na jedyną w swoim rodzaju wartość archeologiczną i przyrodniczą znaleziska, postanowiono objąć to miejsce ochroną prawną, ustanawiając je rezerwatem przyrody.
    Jednocześnie zdecydowano też ukazać ten świat wszystkim, którzy chcieliby poznać podziemne piękno. 

    Przed wejściem do jaskini zwiedzamy ekspozycję muzealną wprowadzającą w tematykę zjawisk krasowych, tu również możemy podziwiać ciekawe eksponaty archeologiczne i paleontologiczne znalezione w trakcie badań jaskini. Niewątpliwie atrakcją są naturalnej wielkości postacie myśliwych z epoki lodowcowej – neandertalczyków.
    Następnie przechodzimy przez sztolnię, którą zbudowano, aby chronić podziemny mikroklimat, do drzwi znajdujących się w otworze głównym jaskini
    Pierwsza, obszerna Komora Wstępna łączy trzy korytarze w jeden krasowy labirynt. W lewej części tej sali znajduje się otwór, przez który dokonano odkrycia jaskini, a na prawo wejście do niskiego korytarza prowadzącego do najobszerniejszej, piętrowej Komory Złomisk. Jej górne piętro powstało na skutek częściowego oberwania się stropu. Rumowisko wielkich bloków skalnych spajają liczne pokrywy naciekowe. Najpiękniejszym naciekiem tej sali jest „Harfa” – kolumna w formie delikatnej zasłony. Do kolejnych naturalnych wnętrz przechodzimy chodnikiem wydrążonym w litej skale. W okresie zimowym daje on schronienie hibernującym nietoperzom, głównie z gatunku nocków dużych.
    Dochodzimy do środkowego, najdłuższego korytarza jaskini, w którego kolejnych salach: Kolumnowej, Stalaktytowej i Wysokiej podziwiać można niespotykane w innych polskich jaskiniach bogactwo szaty naciekowej. Gęstość stalaktytów osiąga tu liczbę kilkuset na 1m2 a odbicia nacieków w lustrach wody wypełniającej misy, zwielokrotniają ich liczbę i zacierają rzeczywistą granicę komór, co daje prawdziwie rajski widok.

 

Informacje praktyczne

  • Jaskinia Raj – najpiękniejsza jaskinia Gór Świętokrzyskich położona jest w odległości ok. 10 km od centrum Kielc (jadąc w kierunku Krakowa).
  • Długość trasy turystycznej wynosi 180 m, a czas zwiedzania ok. 45 minut.
  • Jaskinię zwiedzamy w grupach 15-osobowych tylko w obecności przewodnika.
  • Zwiedzając jaskinię należy przestrzegać regulaminu i stosować się do poleceń przewodnika.
  • Specyficzny mikroklimat jaskini – wysoka wilgotność (powyżej 95%) i niska temperatura powietrza (+9°C), wymagają od turysty odpowiedniego ubioru.
  • Ze względu na ochronę mikroklimatu jaskini oraz jej szaty naciekowej wprowadzono ograniczenia w ruchu turystycznym. Dziennie Raj może odwiedzić tylko określona przepisami ilość osób, istnieje możliwość wcześniejszej rezerwacji biletów pod numerami:
    +41 346 55 18 – dla turystów indywidualnych,
    +41 366 30 15 – dla grup zorganizowanych.
    Więcej informacji www.jaskiniaraj.pl

 


 


 


 


 


 


 


 


 


 



© Wszelkie prawa zastrzezone     INTERAKTYWNA POLSKA
Webmaster: PROMEDIA