Strona główna / nr 4 (10) - JESIEŃ 2006 / SZCZYTY EUROPY
    
NUMERY ARCHIWALNE
KONTAKT
GALERIA - ZDJĘCIA
WADOWICE
TATRY
GÓRY ŚWIĘTOKRZYSKIE
BESKIDY - JAN PAWEŁ II
BABIA GÓRA
GÓRY WYSOKIE
ROŚLINY I ZWIERZĘTA
LINKI
PROPOZYCJE WYCIECZEK
Noclegi Hotele
Wydawnictwa turystyczne
Samorząd Przewodników
polski
SZCZYTY EUROPY

    W północno-zachodnim Królestwie Hiszpanii pomiędzy trzema (z siedemnastu) wspólnotami autonomicznymi Asturii, Kantabrii i Castylii Leonu znajduje się masywna, wapienna formacja górska o długości i szerokości około 40 km. Położona jest jedynie 25 km od Atlantyku. Należy ona do Łańcucha Kantabryjskiego i jest najwyższą jego grupą górską, przekraczają 2600 m n.p.m. W języku hiszpańskim są to Los Picos de Europa, czyli “Szczyty Europy”. Według legendy nazwę tej grupie nadali żeglarze powracający z dalekich podróży do domu. Strzeliste, bielone przez zimę śniegiem, wysokie wierchy były dla wspomnianych podróżników nieraz zwiastunem rodzinnych stron.
    Najcenniejszy przyrodniczo masyw zachodni obecny Los Picos de Europa, El Cornion już w 1918 r. objęto ochroną. Utworzono Park Narodowy de la Montaña de Covadonga o powierzchni zaledwie 16.9 ha. Był on pierwszym obok Ordesa w Pirenejach Parkiem Narodowym utworzonym w Hiszpanii. Od 1935 r. zaczęto używać nazwę Los Picos de Europa, obowiązującą po obecny czas. W 1995 r. granice Parku poszerzono do 64 400 ha. Obejmuje on trzy oddzielone rzekami grupy: Andara, Uriello i Cornion. Najwyższy szczyt w tych górach to Pena de Cerredo, który sięga 2648 m n.p.m.
    Bogate walory krajobrazowe i duże zróżnicowanie terenu Picos zachęcają do wędrówek. Liczne oznakowane szlaki turystyczne o różnej długości i skali trudności przyciągają wędrowców. Białe ostre granie, urwiste wapienne skały, kręte wąwozy i wreszcie rwące rzeki tworzą niezapomniane wrażania. Popularna kolejka Fuente De daje możliwość obcowania z górami także tym, którzy obok turystyki uprawiają zimą narciarstwo.
    Bezcennym elementem kulturowym jest osadnictwo w postaci małych, zagubionych pomiędzy górami wiosek, sięgających aż do podnóża spadzistych szczytów. Trwa ono na tym terenie od tysięcy lat. Ta długa obecność człowieka wiąże się z wiekowymi cudownymi zwyczajami jak też sposobami gospodarowania. Niezbyt żyzne ziemie wymagały od żyjących tu ludzi wielkiej pracowitości oraz zaradności, pozwalających zgromadzić konieczne pożywienie. Bardziej obfite polany, malowane zielenią roślinności górskiej, wykorzystywane są do hodowli owiec, kóz, krów, a także koni. Tutaj, podobnie jak na Podtatrzu w przeszłości, wykształciły się ciekawe prawa zwyczajowe, rytuały i zasady przekazywane przez pokolenia.
    Z końcem wiosny pasterze tutejsi opuszczają domostwa, bezpieczne doliny i prowadzą najczęściej owce i kozy wyżej, po najwyższe szczyty. Tam w kamiennych szałasach, przebywają do późnej jesieni. W tych zabudowaniach z małymi oknami, bez komina - dym ze spalanego drewna suszy znany w całej Hiszpanii okrągły ser Cabrales. Niestety w ostatnich 10 latach ziemie Picos utraciły połowę swoich pierwotnych mieszkańców. Dziś większość stanowią pensjonariusze. Brakuje doświadczonych pasterzy, maleje ilość górskich zagród, w których utrzymywane są wiekowe tradycje.
    Los Picos de Europa tworzą najstarszą formację wapienną części Europy przyległej do Atlantyku. W tym niezwykłym i różnorodnym górskim środowisku tętni życie tak świata zwierzęcego, jak i roślinnego. W samym Parku spotykamy ponad 700 gatunków roślin kwiatowych. Klimat oceaniczny tworzy interesującą strefy roślinności - od zbiorowisk nadmorskich po alpejskie. W parku rosną najlepiej zachowane w Hiszpanii lasy bukowe. Tu spotykamy też drzewostany z kasztanem jadalnym, dębem pirenejskim. Doliny rzek pełne są jesionów, lip i innych gatunków.
    Picos są również matecznikiem dla wielu przedstawicieli różnorodnej fauny europejskiej. W Parku spotyka się między innymi takie gatunki chronione jak: niedźwiedź brunatny, głuszec czy orłosęp. Tego ostatniego można obserwować w stadach sięgających dwudziestu osobników i więcej. Królową szczytów nazywana jest tutaj kozica kantabryjska.
W opisywanych górach znajduje się granica zachodniego zasięgu tego gatunku. Zwierzę to nieznacznie różni się od podgatunku tatrzańskiego barwą, w tym charakterystyczną czarniawą  pręgą wzdłuż szyi. Siedlisko zajmowane przez kozicę kantabryjską zbliżone jest do naszych Czerwonych Wierchów. Populacja kozicy została drastycznie ograniczona w latach trzydziestych XX w., w okresie wojny cywilnej. Omal nie została wówczas doszczętnie wyniszczona. Obecnie całkowita liczebność kozicy kantabryjskiej wynosi 12 400 osobników. We Wschodnich Górach Kantabryjskich w prowincjach: Asturia 7300 sztuk, Leon 4500 i  Kantabria 600. W Zachodnich Górach Kantabryjskich (dystrykty Sorniedo, Quiros i Lena) żyje ok. 1000 kozic i kilka małych, rozproszonych populacji w dystryktach Los Ancares i Muniellos, po około 200 sztuk. W ostatnich latach wielkość populacji ulega zmniejszeniu ze względu na epizoocję świerzbu. W rejonach głównie poza Parkiem Narodowym populacja kozicy jest eksploatowana łowiecko, odstrzał roczny wynosi 5 - 10% w różnych obszarach.
Bogactwo przyrody oraz zachowane pamiątki historyczne Parku Narodowego Los Picos de Europa, traktowane są łącznie z wielką troską. Pozostają wartością, którą Hiszpanie zaczynają się dzielić poprzez rozszerzenie udostępnienia tak dla swoich turystów, jak i coraz częściej dla obcokrajowców.


Klementyna Gąsienica Byrcyn studentka SGGW w Warszawie na Wydziale Gospodarki Przestrzennej. Ostatnio ukończyła roczne stypendium w Universidad de Cantabria w Hiszpanii.

© Wszelkie prawa zastrzezone     INTERAKTYWNA POLSKA
Webmaster: PROMEDIA