Strona główna / WADOWICE / Świadectwo Wadowice
    
NUMERY ARCHIWALNE
KONTAKT
GALERIA - ZDJĘCIA
WADOWICE
TATRY
GÓRY ŚWIĘTOKRZYSKIE
BESKIDY - JAN PAWEŁ II
BABIA GÓRA
GÓRY WYSOKIE
ROŚLINY I ZWIERZĘTA
LINKI
PROPOZYCJE WYCIECZEK
Noclegi Hotele
Wydawnictwa turystyczne
Samorząd Przewodników
polski
Film Świadectwo Wadowice


Galeria zdjęcia z planu filmu Świadectwo wg. książki Kard. Stanisława Dziwisza

Jan Paweł II w Wadowicach 1978 rok zdjęcia galeria

Konsekracja kościoła Jan Paweł II w Wadowicach 1991 zdjęcia galeria

Papież Jan Paweł II w Wadowicach 1999 zdjęcia galeria

Wadowice zdjęcia na starych pocztówkach
Świadectwo
sceny z filmu kręcone w Wadowicach    Wadowice strona główna >>>

Reportaż z planu filmowego – Janusz Jędrygas

W drugiej połowie lutego, na naszych oczach w Wadowicach powstawał nowy film - fabularyzowana opowieść o Ojcu Świętym Janie Pawle II wg książki ks. Kardynała Stanisława Dziwisza „Świadectwo”.
    Do dzisiaj powstało wiele filmów o Papieżu gdzie Wadowice były wspominane w większym, lub mniejszym stopniu. Dotychczas żaden z twórców nie zechciał zaszczycić miasta rodzinnego Papieża Jana Pawła II aby tutaj nakręcić sceny z Wadowic. A szkoda. Bo gdzież jak nie tu znajdziemy uliczki po których stąpał mały Lolek. Gdzież jak nie tu panuje atmosfera dawnej Galicji, atmosfera twórców opiewających piękno pobliskich gór – nauczycieli wadowickiego gimnazjum. Ten jedyny klimat co dopiero odzyskanej niepodległości w której wyrastał Karol Wojtyła.
„Świadectwo” jest to pierwsza z dotychczas powstałych ekranizacji filmowych o Papieżu kręcona w niepowtarzalnym, oryginalnym plenerze wadowickich uliczek, w Domu Rodzinnym Karola Wojtyły, w Jego umiłowanym kościele. Tę wzruszającą opowieść wyreżyserował Paweł Pitera (prywatnie mąż znanej posłanki – Minister Julii Pitery). Premiera filmu planowana jest w październiku 2008 roku w trzydziestą rocznicę objęcia pontyfikatu przez Jana Pawła II.

            Samo kręcenie zdjęć do filmu będzie trwało 20 dni, z czego aż trzy dni w Wadowicach. Później staranne dobieranie materiału, montaż, podkład muzyczny i narracja. To wszystko musi tworzyć nienaganną całość. Tak naprawdę produkcja filmu zaczyna się kilka miesięcy wcześniej – mówi dyżurny scenograf Małgorzata Czacka. - My poszukiwaliśmy dekoracji, elementów wystroju wnętrz, ubiorów, czy też drobnych przedmiotów z epoki od grudnia poprzedniego roku. Należy zwracać uwagę dosłownie na wszystko – począwszy od wierności dekoracji, poprzez detale ubioru, a skończywszy na zaklejeniu tablic, zdjęciu reklam, wyeliminowaniu współczesnych latarń, rynien.
            Zanim kamera pójdzie w ruch, reżyser Paweł Pitera uzgadnia z ekipą przebieg akcji, następuje pierwsza, druga próba „na sucho” – bez kręcenia.
    - Proszę, aby wszyscy, którzy nie są koniecznie potrzebni podczas realizacji opuścili pomieszczenie – zapowiada reżyser.
    Wreszcie następuje komenda – Kamera – następuje Klaps

    - Kamera gotowa pada automatyczna odpowiedź.
    - AkcjaPoszła. – Cisza.
    W otoczeniu ekipy, rusza kamera na specjalnie wypoziomowanych szynach. Słychać tylko delikatny szum mechanizmów. Teraz obok reżysera główną pałeczkę dzierży autor zdjęć Janusz Tereszkowski. Każde ujęcie jest na bieżąco kontrolowane w specjalnie zainstalowanym monitorze. Koniec ujęcia. Stop.
    Ciszę przerywają szybkie kroki scenografa odbijające się na drewnianej podłodze niczym łoskot lawiny. Z takąż prędkością wpada do pokoju Pani Małgosia i delikatnym pędzelkiem poprawia jakiś element na kredensie.
    - Jeszcze blik? – gorączkowo pyta do krótkofalówki.
    – Jeszcze – słyszy odpowiedź – i nakłada więcej czerni na niepokojąco błyszczący element.
    - Teraz dobrze – odpowiada autor zdjęć.
    - Kamera. Akcja. Następuje kolejna próba, jeszcze jedna. Przed każdą reżyser udziela wskazówek aktorom, aby w końcu dokonać wyboru – znaleźć swą wizję artystyczną, niepowtarzalny klimat wzruszającej sceny rozmowy matki z małym Lolkiem.
    Maksymalne skupienie jeszcze jedna próba i ta dziwna cisza na planie. Niby cisza krzycząca otaczającymi emocjami. Aktorzy wczuwają się w otaczającą ich scenerię, czują moc tego miejsca – tej chwili. Cała ekipa wstrzymuje oddech. Pracuje niczym w ekstazie. Jak przed laty z czułością matka składa pocałunek na czole swojego dziecka, tak dzisiaj filmowa Emilia obejmuje małego Lolka. Jakieś dobre fluidy tworzą otoczenie odgrywanej sceny.

    - Wyśmienicie, tak miało być – dobiega głos Pana Janusza - koniec sceny.
    Jak bańka mydlana czar pryska. Rumor. Krótki tłok. Aktorzy gdzieś znikli. Ktoś biegnie po kawę, ktoś woła kogoś przez krótkofalówkę. Z pozornego rozgardiaszu powstaje scenografia do kolejnego ujęcia. W miejscu gdzie przed chwilą rozgrywały się sceny filmu pozostało kilka osób przekładających sprzęt do następnego pokoju.

Tytuł roboczy: Świadectwo.
Na podstawie książki ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „Świadectwo”
Reżyseria: Paweł Pitera
Zdjęcia: Janusz Tereszkowski
Scenografia: Rafał Waltenberger
Producenci: Przemysław Hauser, Krzysztof Masztalerz – studio TBA
Narrator: Michael York
Sceny w Wadowicach odegrali;

Lolek – mały Karol Wojtyła: Jakub Stolarczyk
Karol Wojtyła – ojciec: Marek Feliksiak
Emilia Wojtyła – matka: Edyta Lis

© Wszelkie prawa zastrzezone     INTERAKTYWNA POLSKA
Webmaster: PROMEDIA