Strona główna / nr 3 (5) - LATO 2005 / AXIS MUNDI
    
NUMERY ARCHIWALNE
KONTAKT
GALERIA - ZDJĘCIA
WADOWICE
TATRY
GÓRY ŚWIĘTOKRZYSKIE
BESKIDY - JAN PAWEŁ II
BABIA GÓRA
GÓRY WYSOKIE
ROŚLINY I ZWIERZĘTA
LINKI
PROPOZYCJE WYCIECZEK
Noclegi Hotele
Wydawnictwa turystyczne
Samorząd Przewodników
polski
Axis mundi


Szlak na Halę Gąsienicową zdjęcia galeria

Orla Perć szlak na Zawrat zdjęcia Galeria 5

Jaskinie tatrzańskie zdjęcia galeria

Sycylia galeria zdjęcia

Tatry Dolina Białej Wody zdjęcia galeria II
Axis mundi - symbolika drzewa

Barbara Myczkowska - Hankus

Kochamy je, sadzimy, pielęgnujemy lub są nam obojętne, omiatamy je wzrokiem jak wszystko, co powszednie. Bywają sekwoje i proste wierzby - drzewa. Symbol życia, wzrostu, trwałości i szczęścia.

axis mundi

Dąb - był czczony przez Greków, Rzymian, Celtów, Germanów, Słowian i Bałtów. Drzewo święte dla wszystkich ludów, symbol mocy i siły ochronnej. Szczególnie dużo wzmianek o świętych dębach zachowało się w Biblii. Księga Rodzaju (12,6) mówi nam o tym, że Abraham wędrując do Ziemi Obiecanej, do Kanaanu szedł aż do wróżebnego dębu, a potem osiadł w dąbrowie Mamre w Hebronie i wzniósł tam ołtarz Bogu (Ks. Rodz. 13,8). Króla Saula, który zginął w bitwie z Filistynami, pochowano wraz z synami pod dębem w Jabesz (1 Ks. Kronik 10,12). Anioł-wysłannik pojawił się Gedeonowi pod dębem ( Ks. Sędziów 6,11-12). Bóg-Jahwe ukazywał się wtajemniczonym w świętych dąbrowach. Litwini, Prusowie i Grecy wróżyli przy pomocy dębów w najstarszej wyroczni w Dodonie. Rzymianie uważali się za potomków pierwszych ludzi, którzy wyszli z dębu. Na półkuli północnej w strefie umiarkowanej rośnie około 100 gatunków dębów. Dawniej lasy dębowe dominowały na tych terenach i dla ludzi były także źródłem pokarmu. Jego owoce-żołędzie- jeszcze 200 lat temu były strawą dla Indian kalifornijskich. Dla pierwszych rolników i pasterzy, dorodna dąbrowa świadczyła o tym, że wokół gleby są żyzne. Drewno dębowe bardzo cenne i odporne na gnicie wykorzystywano do produkcji naczyń, w których konserwowano żywność. Garbnik kory i liści chronił przed rozkładem, stąd używano go do garbowania skór. Wyciąg z kory służył do farbowania wełny na kolor czarny.
Dąb to drzewo dla mężczyzn, kobietom nie służy. Wzmacnia potencję i stan kości. Przytul się do młodego (do 30 lat) dębu, po nowiu księżyca, a poczujesz jego pozytywną energię. Żołędzie likwidują emanacje cieków wodnych i węzłów siatki geopatycznej.

Brzoza - drzewo święte w Azji Środkowej i u ludów ugrofińskich. W Rosji symbol wiosny i początku, gdyż brzoza leśna (obok bzu czarnego) najwcześniej pokrywa się liśćmi. Rzymianie sporządzali z jej gałęzi pochodnie weselne na szczęście dla nowożeńców, a rózgi przewiązane rzemieniem były symbolem najwyższych dostojników rzymskich. Gałązki brzozy służyły do odprawiania egzorcyzmów, karania niewolników, a potem niezbyt pilnych uczniów. Na miotle brzozowej czarownice latały na sabat, choć z drzewa brzozowego robiono też kołyski dla odwrócenia uroków. Dziś wiadomo, że witki brzozy mają działanie odpromieniowujące pomieszczenia zagrożone negatywnymi ciekami wodnymi. Jeszcze w XVII w. w Rosji kobiety odwiedzały brzeziny, by tam tańczyć i składać ofiary.
Majowy sok z brzozy doskonale działa na nerki i cerę, a nalewka z pączków na stan włosów. Powinni go używać rekonwalescenci po kuracji antybiotykami, bo oczyszcza krew. Jeśli musisz podjąć trudną decyzję lub nie widzisz wyjścia z sytuacji, odwiedź brzozowy zagajnik.

Lipa - symbol łagodności i domowego ogniska, drzewo-lekarz. W Grecji była symbolem niewinności, czystości i nadziei. Słowianie uważali, że oszczędza ją piorun i chroni przed złymi duchami. Pod nią składano ofiary. W jej cieniu toczono narady i wydawano sądy. W trakcie chrystianizacji lipę kojarzono z kultem Matki Boskiej, stąd rzeźby jej wykonywano z drzewa lipowego, a do dziś wiele kościołów jest otoczonych starodrzewiem lipowym. W tradycji szlacheckiej lipę sadzono w dniu narodzin dziecka.
Tak jak dąb służy mężczyznom, tak lipa bliska jest kobietom. Leczy bardziej duszę niż zmysły. Przynosi ulgę w gorączce, zapaleniu płuc, chronicznym kaszlu, problemach nerwicowych i depresjach, ułatwia trawienie.

Czarny bez - krzew, koło którego trudno przejść obojętnie, ze względu na intensywny zapach kwiatów w czerwcu. Owoce są trujące i lecznicze w zależności od stadium dojrzewania. Z czarnym bzem wiązały się praktyki magiczne w obrzędach pogrzebowych. Historyk rzymski, Tacyt (I w.n.e.) podawał, iż używano go przy grzebaniu zmarłych. W Skandynawii, Niemczech, Szwajcarii, Austrii mierzyło się nieboszczyka prętem z bzu. W Niemczech używano potem tego samego pręta jako bata na konie wiozące zmarłego na cmentarz. Miejsce pod bzem miało też magiczną moc, gdyż gnieździły się tam złe demony i wylewano wodę, którą myto zmarłego. Z kory bzu nie wolno było też robić piszczałek. Powtórne kwitnienie bzu jesienią wróżyło rychłą śmierć młodej osoby.
Ze świeżych owoców bzu robi się nalewki i soki przeczyszczające. Napar z owoców suszonych działa napotnie i moczopędnie. Herbatka z kory młodych gałązek była w średniowieczu popularnym środkiem odchudzającym.

Modrzew - i to drzewo było kojarzone ze światem zmarłych. Wierzono, że mieszkają w nim bliskie nam dusze zmarłych, zwłaszcza, gdy nie znano miejsca ich pochowania. Sadzono modrzewie w pobliżu domostw, gdy mężowie i ojcowie nie wracali z powstań i wojen. W tej postaci strzegli oni swego dorobku i bezpieczeństwa rodziny. Drewno modrzewia jest wyjątkowo odporne na wszelkie choroby i trwałe, stąd kościółki i dwory modrzewiowe cieszą nas do dziś.

To tylko kilka przykładów bliskich nam drzew. One sięgają konarami nieba, a korzeniami świata podziemnego. Łączą, więc różne poziomy rzeczywistości i istnienia, są podporą i osią świata - Axis mundi.

© Wszelkie prawa zastrzezone     INTERAKTYWNA POLSKA
Webmaster: PROMEDIA